Als mensen beginnen over strijd, dan is er al strijd. Ouders maken zich van nature zorgen over wat een kind eet. Kinderen worden als ze jong zijn, doorgaans te veel gevoed. 17% van de moeders doet bijvoorbeeld een extra schep melkpoeder in de fles.
Dat is niet goed voor het spijsverteringssysteem. Een kind leert zo niet te luisteren naar het eigen honger- en verzadigingsgevoel. In de meeste gezinnen is het ook belangrijk om het bord leeg te eten. Het kind wordt daartoe gestimuleerd door externe stimulansen, zoals aanmoedigingen, beloning met toetje, of voor straf geen toetje.
Een kind zet zo stappen over zijn eigen verzadigingsgevoel heen. Daardoor leert het niet naar zichzelf te luisteren maar steeds naar anderen. Je kunt als ouder wel bepalen wat maar niet hoeveel een kind eet. Kinderen gaan uiteindelijk vanzelf vast voedsel eten. Ze apen hun omgeving na, ontdekken wat ze wel of niet lekker vinden.
Elk kind is er op een andere leeftijd aan toe. Zorg dat er geen spanning is aan tafel en laat het een sociaal gebeuren zijn. Is het bord leeg: prima, is het niet leeg: ook prima. Heb er vertrouwen in dat het goed komt. Heb je het idee dat hij niet genoeg vitamines binnenkrijgt, geef dan voor je eigen geruststelling wat voedingssupplementen. Maar haal die druk eraf!