Pedagoog en psycholoog Joanna Sandberg zegt over evenveel geven en krijgen: 'Als je iedere keer wanneer de één een cadeau krijgt, de ander ook iets geeft, gaat hij dat heel normaal vinden. Krijgt hij dan een keer niets, is hij teleurgesteld. Als je kind iets wil is het daarom aan jou om daar ja of nee op te zeggen. Je kind leert zo ook blij te zijn dat een ander iets krijgt wat hij graag wilde hebben. Als je telkens aan je kind toegeeft, dan weet hij dat – wanneer hij lang genoeg zeurt – toch zijn zin krijgt. Zo laat je je sturen door je kind. Wanneer deze zijn eigen grenzen kan bepalen wordt het een chaos. Een kind moet met teleurstellingen om leren gaan. En dat geldt niet alleen voor het geven van cadeaus maar ook bij alle andere vormen van aandacht.
Er is een uitzondering. Bij de geboorte van een nieuw broertje of zusje is het wel slim om je andere kind(eren) een kleinigheidje te geven. Dat geldt ook als je zelf op kraamvisite gaat. Het oudere kind(eren) is namelijk gewend alle aandacht te krijgen. Nu gaat die naar de baby. Als je bij zo’n gebeurtenis het oudere kind geen aandacht geeft, –een cadeau is ook een vorm van aandacht, versterk je de jaloeziegevoelens. Een nieuw broertje of zusje krijgen is natuurlijk wel iets anders dan een verjaardag. Wat ouders wel eens vergeten is dat ze soms te veel met hun kind onderhandelen. Misschien is het de angst dat hun kinderen iets te kort komen. Of willen ze tippen aan andere ouders. Maar waarom zou je je kind altijd zo veel geven? Ben je dan de liefste, beste of hipste?'