Wordt je kind ouder, dan gaat-ie langzaam over op één cirkel waar op een gegeven moment armen en benen aanbungelen: en jawel, hij tekent zichzelf. Deze ronde figuur wordt ook wel een
koppoter genoemd. Ook hier zit een gedachte achter, want kinderen zien zichzelf als één geheel: hun hoofd en lichaam zitten aan elkaar vastgeplakt.
Ze reageren nog instinctief, hebben nog niet door dat hun verstand ervoor zorgt dat ze hun broertje omver rennen. Pas als ze merken dat ze zelf ja kunnen knikken en van iemand wegkijken (en dat dat een gunstig effect heeft!) gaan ze hun lichaam in tweeën delen en tekenen ze een nek. Die staat voor wilskracht. En een eigen mening. Behalve zichzelf, tekenen kinderen alles wat voor hen belangrijk is.