Nieuwsbrief
Op de hoogte blijven van leuke acties, nieuwe artikelen en aanbiedingen van Jonge Gezinnen? Meld je aan voor de nieuwsbrief!
VoordeelPas
Wil je korting op o.a. dagjes uit, (kinder)kleding of vakanties? Vraag dan voor maar € 12,50 de Jonge Gezinnen VoordeelPas aan.
Zwanger Box
Weer zwanger? Vraag dan nu de gratis Felicitas Zwanger Box aan.
Kinderen en de dood
Ergens in je leven krijg je – meer of minder verwacht – te maken met de dood.
Van de hond of een konijn: dat is te overzien. Maar erger is een familielid.
Het allerergst en bijna altijd onverwacht: van je partner of een kind. Zwaar genoeg voor jezelf, maar zeker ook voor je kind. Hoe moet je daarmee omgaan?
Begrijpen
Wat doodgaan betekent, de onherroepelijkheid ervan, dát snappen kinderen pas als ze een jaar of 6 a 7 jaar oud zijn. Zeker peuters en kleuters snappen niet dat iemand die doodgaat nooit meer terugkomt. Daarom worden ze er ook niet angstig of verdrietig over en gaan ze al snel weer over tot de orde van de dag.
In de war raken ze wel als bijvoorbeeld hun ouders zelf helemaal de kluts kwijtraken of ontroostbaar zijn. En zeker als die niet uitleggen dat er iets naars aan de hand is. Daarom is het belangrijk om dat wel te doen. Als je dat moeilijk vindt, kun je dat doen door boekjes voor te lezen met ‘de dood’ als thema.
Ook kun je proberen om enigszins inzichtelijk te maken wat er aan de hand is. Zo vertelde de aan kanker gestorven Elke op de dvd ‘Maar ik ben altijd bij jullie’ dat er ruzie was tussen goede en kwade cellen in haar lichaam. Dat het ernaar uitzag dat de kwade cellen gingen winnen. Daardoor werd heel duidelijk dat de ziekte van Elke een puur lichamelijke achtergrond had en zeker niets te maken had met het kind.
Een dergelijke uitleg voorkomt dat de fantasie van een kind met hem op de loop gaat. Hij gaat zich al snel schuldig voelen: ‘als ik wat liever was geweest, was ze nu misschien niet dood…’
In de war raken ze wel als bijvoorbeeld hun ouders zelf helemaal de kluts kwijtraken of ontroostbaar zijn. En zeker als die niet uitleggen dat er iets naars aan de hand is. Daarom is het belangrijk om dat wel te doen. Als je dat moeilijk vindt, kun je dat doen door boekjes voor te lezen met ‘de dood’ als thema.
Ook kun je proberen om enigszins inzichtelijk te maken wat er aan de hand is. Zo vertelde de aan kanker gestorven Elke op de dvd ‘Maar ik ben altijd bij jullie’ dat er ruzie was tussen goede en kwade cellen in haar lichaam. Dat het ernaar uitzag dat de kwade cellen gingen winnen. Daardoor werd heel duidelijk dat de ziekte van Elke een puur lichamelijke achtergrond had en zeker niets te maken had met het kind.
Een dergelijke uitleg voorkomt dat de fantasie van een kind met hem op de loop gaat. Hij gaat zich al snel schuldig voelen: ‘als ik wat liever was geweest, was ze nu misschien niet dood…’
Overlijden van huisdierat nu?
Hoewel een huisdier ook vaak al jaren een echt gezinslid is en zijn sterven in de meeste gezinnen een heel verdrietige zaak, het is doorgaans niet te vergelijken met het overlijden van een mens. Behandel ook dit sterfgeval integer en serieus.
Vertel een kind eerlijk dat het dier is overleden en leg uit dat hij bijvoorbeeld ziek was of een ongeluk heeft gehad. Wanneer je de kans hebt, begraaf het dier dan b.v. in de tuin. Je laat op deze wijze in de praktijk zien wat er bij een sterfgeval gebeurt.
Vertel een kind eerlijk dat het dier is overleden en leg uit dat hij bijvoorbeeld ziek was of een ongeluk heeft gehad. Wanneer je de kans hebt, begraaf het dier dan b.v. in de tuin. Je laat op deze wijze in de praktijk zien wat er bij een sterfgeval gebeurt.
Wel of niet meenemen naar begrafenis
Echt beseffen wat er tijdens een begrafenis aan de hand is, doet je kind niet. Daarentegen, hij merkt wel dat er iets belangrijks speelt. Als hij meegaat naar de begrafenis snapt hij eerder waarom jij als ouder in de war bent en betrek je hem bij deze belangrijke gebeurtenis.
Zorg wel dat er iemand is die speciaal aan hem en de andere kinderen aandacht kan besteden, die dingen zo nodig uitlegt en hem voortdurend in de gaten houdt. Dat is dus in principe iemand die zelf iets verder afstaat van de overledene.
Zorg wel dat er iemand is die speciaal aan hem en de andere kinderen aandacht kan besteden, die dingen zo nodig uitlegt en hem voortdurend in de gaten houdt. Dat is dus in principe iemand die zelf iets verder afstaat van de overledene.
Verdriet laten zien
Het is misschien verleidelijk om je kind te beschermen tegen de pijn van het verlies. Je wilt hem de ellende besparen. Toch werkt dat niet: je laat een kind eerder in de steek, dan dat je het helpt. Want hij merkt dondersgoed dat er iets akeligs aan de hand is, wil er misschien zelf ook iets over zeggen, maar krijgt de kans niet. Papa en mama doen toch ook vrolijk?
Het beste is om ook in deze situatie eerlijk te zijn. Zeggen dat ‘oma heel lang slaapt’ of ‘dat de poes is weggelopen’ is niet goed. Zeker als een kind er op latere leeftijd achterkomt wat er écht aan de hand is geweest, kan dat een akelig, bedrogen gevoel geven. Je hoeft niet altijd te proberen je tranen te bedwingen: een kind kan meer aan dan je denkt.
Het beste is om ook in deze situatie eerlijk te zijn. Zeggen dat ‘oma heel lang slaapt’ of ‘dat de poes is weggelopen’ is niet goed. Zeker als een kind er op latere leeftijd achterkomt wat er écht aan de hand is geweest, kan dat een akelig, bedrogen gevoel geven. Je hoeft niet altijd te proberen je tranen te bedwingen: een kind kan meer aan dan je denkt.
Meer over kinderen en rouw
Lees meer...
