Nieuwsbrief

Maandelijks leuke tips ontvangen? Meld je aan voor de peuterkleuter nieuwsbrief.
Aanmelden

VoordeelPas

Honderden euro’s voordeel met de Jonge Gezinnen VoordeelPas.
Aanvragen

JG Shop

Vergelijk en bestel de beste aanbiedingen, van kinderkleding tot speelgoed.
Naar de shop

Sander Peters

Printen
Stuur door
Delen via

Moederskindje

Dit wordt een sneue, zielige blog. Heb je daar geen zin in, stop dan nu met lezen. Ik heb me echter laten vertellen dat veel vrouwen smullen van andermans ellende (sla de damesbladen er maar eens op na: het ene dramaverhaal is nog ellendiger dan het andere), dus ik denk dat mijn lotgevallen wel in de smaak vallen ;-)

Ik adviseer iedereen om met dure apparaten - hippe mobieltjes, glimmende fietsen, snelle bolides of ultralichte notebooks - voorlopig even bij mij uit de buurt te blijven. Ik lijd namelijk aan een zeldzame ziekte die de laatste maanden vaker dan me lief is de kop opsteekt. Ik heb last van een Heel Erg Boos Oog. Alles om mij heen waar een motor, accu of harde schijf in zit, gaat stuk.

In april scheurde het frame van mijn racefiets, een paar weken later bleek de motor van onze Skoda aan vervanging toe, daarna hield mijn iPhone ermee op en of dat nog niet genoeg is, haalde ik gisteren een trojan horse binnen op mijn werk-pc. Los van het feit dat het herstellen van al deze noodzakelijke apparatuur (ja, dames, de iPhone is onmisbaar) een dure grap is, kost het ook veel tijd. En energie. Ik zat er gisteravond dan ook even goed doorheen. Dat kan overigens ook komen omdat ik nogal verkouden ben. Ik voel me alsof ik al dagenlang in een emmer met snot rondzwem. Maar dat terzijde.

Daar komt nog eens bij dat peuterkleuter Max momenteel wordt geteisterd door pro-mama- en anti-papa-gevoelens. Ik weet dat veel kleine jongetjes bij vlagen moederskindjes zijn, maar steeds als dat Max overkomt, moet ik even slikken. Het begint al ‘s ochtends als ik ‘m uit bed wil halen. “Nee, mama doen. Papa weg!”. Ook als ik lekker even naast ‘m op de bank kruip om Sesamstraat te kijken, klinkt het: “Papa niet naast mij zitten. Mama doen!”.

Ik trek me er niets van aan overigens en til ‘m lekker vaak op, kruip gezellig dicht tegen ‘m aan en knuffel ‘m totdat ‘ie wel moet lachen. En dan ineens, als donderslag bij heldere hemel, is het weer voorbij. Dan roept ons ventje ‘s ochtends weer om z’n papa, dan moet papa ‘m wegbrengen naar het kinderdagverblijf en dan huilt ‘ie tranen met tuiten als papa naar het voetballen gaat. Natuurlijk is dat ook niet leuk, maar heel stiekem bal ik m’n vuist. “Yes, hij mist me“, zeg ik bij mezelf. “Geniet er maar van, Peters, het kan zo weer voorbij zijn...”

Eerdere blogs:
 

Nieuwste blogs