Nieuwsbrief
Maandelijks leuke tips ontvangen? Meld je aan voor de peuterkleuter nieuwsbrief.
VoordeelPas
Honderden euro’s voordeel met de Jonge Gezinnen VoordeelPas.
JG Shop
Vergelijk en bestel de beste aanbiedingen, van kinderkleding tot speelgoed.
Rieneke Heerink
Wit
Toen ik zwanger was van Hannah, en exlief nog lief, filosofeerden wij avondenlang over de spruit in mijn buik. Meestal waren deze sessies bijna euforisch. Natuurlijk zouden wij een geweldig, grappig, mooi, talentvol kind krijgen. Toch hadden we ook meer realistische momenten. Met een Afrikaanse vader en een Hollandse moeder was de kans op een tintje voor ons kind vrij groot. En met een kleurtje zou je wel eens te maken kunnen krijgen met racisme. We hielden dit realistische zijspoor kort. Dit was iets van latere zorg, als het al een zorg zou worden. En lief zou haar als ervaringsdeskundige kunnen sterken.
Hannah heeft inderdaad het verwachtte tintje. Zelf lijkt ze daar niet altijd blij mee te zijn. Zo greep zij in een onbewaakt moment de pot Sudocrème uit de kast, ging achter de bank zitten en smeerde haar hele gezicht centimeterdik onder. Toen ze voor het verrassingseffect achter de bank vandaan sprong, riep ze: ‘Nu heb ik een mooie kleur!’. Ik hield mezelf voor dat ze gewoon aan het spelen was en troostte mezelf met de gedachte dat elk van mijn hyves-vrienden wel een foto heeft gepost met kind onder de crème.
Als we Rotterdam per auto doorkruisten, was Hannah het gelukkigst in de tunnel onder de Maas door. ‘Kijk mama, nu heb ik dezelfde kleur als jij. En Sarah is ook wit’. Haar geluk duurde slechts een ruime kilometer. Het daglicht verving het oranje tunnellicht en Hannah was niet meer wit. Tranen met tuiten.
Mijn dochter, een Michael Jackson-complex.
Ik vond het tijd voor ‘the talk’ toen ze op een dag weer dreigde met een pot crème achter de bank te verdwijnen.
‘Wat ga jij doen Hannah?’
‘Smeren’
‘Waarom?’
‘Ik wil wit worden’
‘Vind je wit zo mooi?’
‘Ja’
‘Zullen we dan ruilen van kleurtje? Ik vind jouw kleur namelijk zo mooi’
Ze twijfelt.
‘Lieve Hannah, alle mensen hebben een ander kleurtje. Maar alle kleurtjes zijn toch mooi?’
Ik zie dat ik dreig haar aandacht te verliezen. Zoekend naar iets wat mij nu kan helpen, valt mijn oog op een boekje van de smurfen.
‘Kijk, smurfen hebben ook een kleurtje. Welke kleur zijn de smurfen?’
‘Blauw’
‘Vind je de smurfen mooi?’
‘Ja’
‘Lieverd, het maakt niet uit welk kleurtje je hebt. Iedereen is mooi’
Ik ben zeer ontevreden over mijn pedagogische gebrabbel. Over zulke dingen moeten wij het gewoon nog helemaal niet hebben. Hannah lijkt ook totaal niet onder de indruk. Lijkt. Want ze pakt de pot crème en zet hem weer netjes waar ze ‘m vond. Vervolgens loopt ze naar haar knutseldoos. Alles gaat ondersteboven. Ze is duidelijk op zoek naar iets. Ja, ze heeft het. Vingerverf. Blauwe vingerverf. Stilletjes verdwijnt ze achter de bank.
Hannah heeft inderdaad het verwachtte tintje. Zelf lijkt ze daar niet altijd blij mee te zijn. Zo greep zij in een onbewaakt moment de pot Sudocrème uit de kast, ging achter de bank zitten en smeerde haar hele gezicht centimeterdik onder. Toen ze voor het verrassingseffect achter de bank vandaan sprong, riep ze: ‘Nu heb ik een mooie kleur!’. Ik hield mezelf voor dat ze gewoon aan het spelen was en troostte mezelf met de gedachte dat elk van mijn hyves-vrienden wel een foto heeft gepost met kind onder de crème.
Als we Rotterdam per auto doorkruisten, was Hannah het gelukkigst in de tunnel onder de Maas door. ‘Kijk mama, nu heb ik dezelfde kleur als jij. En Sarah is ook wit’. Haar geluk duurde slechts een ruime kilometer. Het daglicht verving het oranje tunnellicht en Hannah was niet meer wit. Tranen met tuiten.
Mijn dochter, een Michael Jackson-complex.
Ik vond het tijd voor ‘the talk’ toen ze op een dag weer dreigde met een pot crème achter de bank te verdwijnen.
‘Wat ga jij doen Hannah?’
‘Smeren’
‘Waarom?’
‘Ik wil wit worden’
‘Vind je wit zo mooi?’
‘Ja’
‘Zullen we dan ruilen van kleurtje? Ik vind jouw kleur namelijk zo mooi’
Ze twijfelt.
‘Lieve Hannah, alle mensen hebben een ander kleurtje. Maar alle kleurtjes zijn toch mooi?’
Ik zie dat ik dreig haar aandacht te verliezen. Zoekend naar iets wat mij nu kan helpen, valt mijn oog op een boekje van de smurfen.
‘Kijk, smurfen hebben ook een kleurtje. Welke kleur zijn de smurfen?’
‘Blauw’
‘Vind je de smurfen mooi?’
‘Ja’
‘Lieverd, het maakt niet uit welk kleurtje je hebt. Iedereen is mooi’
Ik ben zeer ontevreden over mijn pedagogische gebrabbel. Over zulke dingen moeten wij het gewoon nog helemaal niet hebben. Hannah lijkt ook totaal niet onder de indruk. Lijkt. Want ze pakt de pot crème en zet hem weer netjes waar ze ‘m vond. Vervolgens loopt ze naar haar knutseldoos. Alles gaat ondersteboven. Ze is duidelijk op zoek naar iets. Ja, ze heeft het. Vingerverf. Blauwe vingerverf. Stilletjes verdwijnt ze achter de bank.
Eerdere blogs:
- 19.07 Gelukkig »
- 05.07 Gezonde energie »
- 21.06 Vergeten »
- 15.06 Slaap mama slaap »
- 08.06 Kleine meisjes, kleine zorgen? »
